16 Günlük Aktivizm

Teknoloji destekli toplumsal cinsiyete dayalı şiddet (TFGBV) ve teknoloji destekli cinsel şiddet (TDCŞ) bir “teknoloji” meselesi değil, bir “insan hakları” meselesidir.

Mit: Cinsel şiddet yalnızca fiziksel temasla gerçekleşir

Gerçek: Cinsel şiddet, her zaman fiziksel temas içermek zorunda değildir. Sözlü, dijital, duygusal veya psikolojik yollarla da gerçekleşebilir. Cinsel şiddetin özü, onayın yokluğu ve gücün kötüye kullanılmasıdır. Bu nedenle, yalnızca “dokunmak” değil, kişinin bedensel ya da cinsel sınırlarını ve özgürliklerini ihlal eden her davranış, temas olsun ya da olmasın, cinsel şiddettir. Öte yandan, fiziksel dünyadaki şiddet de dijital dünyaya taşınabiliyor. Fail, teknoloji ve dijital alanlar aracılığıyla şiddeti çevrim içi dünyada da sürdürebiliyor.

Mit: Çevrim içi gerçekleştirilen şiddet gerçek bir şiddet sayılmaz, gerçek bir etki yaratmaz

Gerçek: Çevrim içi gerçekleşen şiddet gerçek şiddettir, çevrim içi istismar gerçek istismardır. Şiddet biçiminin dijital olması, etkilerini azaltmaz. Oturumu kapatmak, bağlantıyı kesmek, fotoğrafı silmek şiddeti sonlandırmaya yetmez. Teknoloji destekli cinsel şiddete maruz bırakılanların yaşadığı korku, panik, kaygı, depresyon, travma sonrası stres bozukluğu gibi durumlar bize bu şiddetin çevrimdışı yaşanan şiddet kadar önemli olduğunu gösteriyor. Bu şiddet türü  çevrim içi alanlardan uzaklaşmamıza neden olarak dünyanın geri kalanıyla bağ kurma şansımızı elimizden alabiliyor. Çevrim içi şiddet çoğu zaman çevrim içinde kalmıyor.

Mit: Dijital şiddet gelişmiş araçlarla uygulanır

Gerçek: Günlük dijital araçlar, sıklıkla eski ya da mevcut partnerler tarafından takip, kontrol ve taciz amacıyla kötüye kullanılıyor. Sıradan dijital etkileşimler aracılığıyla nefret söylemi ve suçları gerçekleştirilebiliyor. Bu durum, dijital şiddetin her zaman gelişmiş araçlar gerektirmediğini, yaygın teknolojilerin kötüye kullanımının da aynı derecede zararlı olabileceğini gösteriyor.

Mit: Dijital şiddet bireysel bir sorundur

Gerçek:  Kadınlara, LGBTİ+’lara veya azınlıklara yönelik çevrim içi saldırılar bireysel değil, toplumsaldır. Dijital şiddet çoğu zaman tek bir kişinin saldırısı değildir. Organize troll grupları, bot hesaplar, koordineli linç kampanyaları gibi yapılardan kaynaklandığında, bu sorun bireysel değil kolektif ve yapısal bir tehdit haline gelir. Dijital şiddet ifade özgürlüğünü kısıtlar, toplumsal kutuplaşmayı artırır. Bu nedenle ortaya çıkan zarar bireysel değil toplumsal bir zarardır.

Mit: Kişi özel fotoğraf gönderiyorsa, sonrasında olabileceklerden de sorumludur

Gerçek: Hiç kimse, özel fotoğraflarını sadece belirli bir kişiyle paylaştığı için bu fotoğrafların onayı dışında yayılmasını “hak etmiş” olmaz. Onay, belirli bir duruma, kişiye ve zamana özgüdür; sonradan geri çekilebilir. Görsellerin izinsiz paylaşımı cinsel şiddet ve mahremiyet ihlalidir. Bu, şiddeti uygulayanın bilinçli olarak zarar verme girişimidir. 

Mit: Bu olaylar nadiren görülür

Gerçek:  Dijital cinsel şiddet sanıldığından çok daha yaygın. Dijital ortamlar, hayatımızın her alanına yayıldığı gibi şiddet biçimlerinin de yeni şekiller alarak yaygınlaşmasına neden oluyor. Araştırmalar, özellikle genç kadınların ve LGBTİ+’ların bu tür şiddet biçimlerine daha sık maruz kaldığını gösteriyor. Ancak vakaların büyük bölümü fark edilmiyor ya da utanç, suçluluk, damgalanma kaygısı veya yasal süreçlerin zorluğu nedeniyle çoğu vaka bildirilmiyor.